naakte meisjes seks sex en jong

Sexting wordt ook vaak gedaan door singles tussen 25 en 40 jaar, zowel mannen als vrouwen. Wie aan sexting doet, heeft vaker te maken met seksueel grensoverschrijdend gedrag, toont het nieuwe onderzoek van Rutgers. Nadat haar beelden breed verspreid waren, was Sarah bang weer naar school te gaan.

Daar werd ze nagewezen. Op Facebook kreeg ze berichtjes van wildvreemden. Zelf de schuld krijgen voelt alsof je nog een keer moet ondergaan wat er is gebeurd, zegt de jarige Francien Regelink. Als jarige verstuurde zij per e-mail een foto van haar borsten naar een jongen.

Hij stuurde de foto door, haar hele school kreeg hem te zien. Haar borsten hingen zelfs uitgeprint aan de schoolmuren, de conciërge vroeg haar of zij dat was. Ook Regelink gaf zichzelf de schuld. Dat idee veranderde pas toen ze besloot erover naar buiten te komen.

Ze schreef er in een boek over — Francien, laat je tieten nog eens zien — en gaf een interview aan Nieuwsuur. Het komt vaak voor dat slachtoffers zichzelf verwijten dom te zijn geweest en de schuld krijgen van anderen, zegt Willy van Berlo.

Sexting is leuk en spannend als je het allebei wilt, het is experimenteren met seks. Als iemand ermee aan de haal gaat, is het diens schuld. We moeten echt af van de reflex om degene die het overkomt de schuld te geven. Regelink geeft nu bijna wekelijks voorlichting over sexting op basis- en middelbare scholen. Ook daar treft ze jongeren die zeggen: De jonge daders beseffen veelal niet dat ze strafbaar bezig zijn.

Beelden van jongeren onder de 18 zijn wettelijk gezien kinderporno. Wie die verspreidt, kan een strafblad krijgen. Zo vreselijk is het dus niet gesteld met het seksleven in Nederland. Dat er tegenwoordig ook mannen op mijn spreekuur komen die geen zin in seks hebben, beschouw ik als vooruitgang. Dat kwam twintig jaar geleden echt alleen bij vrouwen voor. Het zou Heffels dan ook niet verbazen als vrouwen inderdaad vier keer zo vaak seksuele problemen hebben als mannen.

Als je jong en verliefd bent, gaat het meestal goed; in de fase waarin je kinderen krijgt en carrière maakt wat minder, om een dieptepunt te bereiken in de puberteit van de kinderen. Daarna gaat liet langzaam weer wat beter. Heffels denkt daarom 'heel af en toe' dat de seksuele revolutie beter aan vrouwen voorbij had kunnen gaan.

Het was meer een soort gunst die ze verleenden aan mannen, waarvoor ze het een en ander terugkregen. Ze konden er dus stiekem van genieten, eventueel, zonder dat hun waarde eraan werd afgemeten. Dat is natuurlijk niet helemaal waar; het feit dat seks iets was voor een vrouw verplicht was te bieden in ruil voor kost en onderhoud had ook heel negatieve kanten.

Het gaf aanleiding tot machtsmisbruik en laat ik daar heel duidelijk over zijn: Wat je nu alleen ziet, is dat vrouwen gedwongen worden - en zichzelf vaak ook dwingen - tot het genieten van sex. Vrouwen moeten ernaar verlangen en steeds behoefte aan hebben en als dat om een of andere reden niet goed loopt, rekenen vrouwen zich dat zelf aan.

Als hun partner problemen heeft met seksueel verlangen of met zijn erectie, dan denken vrouwen dat het aan haar ligt; en als zijzelf geen zin heeft of geen orgasme krijgt, ligt dat óók aan haar. Na de seksuele revolutie zijn vrouwen er verantwoordelijk voor geworden dat iedereen het naar de zin heeft in bed.

Dat vind ik wat veel. Stress leidt bij zowel mannen als vrouwen tot 'geen zin in seks' - maar bij vrouwen net even iets meer. Waar er twee werken, zijn er twee moe en als je moe bent, ga je liever slapen dan seksen.

Ze willen alles tegelijk. En intussen zorgen ze niet voor zichzelf, op geen enkel terrein en dus ook niet op het seksuele vlak. Vrouwen zijn meer dan mannen geneigd zichzelf te beoordelen aan de hand van wat ze denken dat anderen over hen denken. Aan hoe meer verwachtingen je moet voldoen, hoe lastiger het wordt. In die zin is het leven van vrouwen de laatste jaren alleen maar ingewikkelder geworden. Doordat ze zo druk zijn met het voldoen aan die zelf opgelegde normen komen ze niet aan hun eigen fundamentele behoeften toe.

Dat levert problemen op: Daarbij speelt vast een rol dat mannen en vrouwen niet alleen verschillend waarderen, maar ook verschillend ervaren. Dat maakt het hele gedoe van impliciete onderhandelingen over wensen en grenzen tot een ingewikkeld spel, dat - als we het hebben over seks binnen langdurige relaties - hoge eisen stelt aan de kwaliteit van de communicatie.

Het kost moeite om het leuk te houden. En dan is het de vraag hoeveel tijd je er als stel in wilt steken. Dan is dit probleem de logische uitkomst. Als je het anders wilt, dan zul je - heel gekunsteld in het begin - een aantal dingen drastisch moeten veranderen.

In de relatiekunde zijn er twee basisregels: Mies van Dam, medisch hulpverleenster bij de Amsterdamse Rutgersstichting ziet ze langskomen anticonceptiespreekuur. Grenzen nog altijd moeilijk, ondanks alle voorlichting. Het aantal tienerzwangerschappen neemt toe ieder spreekuur zijn er wel een stuk of wat. Ik vind het een zorgelijke ontwikkeling.

Van Dam denkt dat een deel van de problemen voortkomt uit het feit dat de revolutie geslaagder is geweest voor hoogopgeleide vrouwen dan voor hun laag opgeleide zusters. Goed opgeleide vrouwen kunnen praten en onderhandelen, wat allemaal belangrijk is bij seks. In hun cultuur is er minder openheid over seks; aan de andere kant worden ze wel met onze' normen en waarden geconfronteerd.

Ze zeuren die meiden de kop gek om te vrijen. Als ze eindelijk toegeven, is de boot aan. Ze zijn hun maagdelijkheid kwijt en daarmee afhankelijk van de jongens, en zelfs chantabel. Dat gebeurt te weinig. Er is veel onwetendheid. Ik moet tijdens spreekuren vaak uitleggen wat een eisprong is, ook aan jonge studentes. Ik denk dat als vrouwen deskundiger worden wat betreft hun eigen lichaam zij ook gemakkelijker hun grenzen aangeven. Anticonceptiemiddelen zijn in Nederland gelukkig gemakkelijk verkrijgbaar; toch: Niet alle meisjes zijn sterk genoeg voor.

Ik zie het als een extra taak van ons voorlichters om meisjes te steunen en weerbaarder te maken om grenzen te stellen. De meeste vrouwen zullen overigens wel zeggen dat ze dat ook niet doen, maar de praktijk is toch anders. Elke vrouw doet het weleens tegen haar zin en dat blijkt helemaal niet erg te zijn.

Misschien zijn we daarin wel doorgeschoten. Waarbij ik uiteraard voorop stel dat nee ook echt nee is. Het verschil in behoefte aan seks speelt in veel relaties en niet alleen bij heteroseksuele stekken, ook bij homo's. Als je een langdurige relatie hebt, zul je er dus iets op moeten verzinnen.

Je zult bereid moeten zijn een compromis te sluiten. Het is merkwaardig dat mensen het op allerlei terreinen in het leven vanzelfsprekend vinden om compromissen te sluiten, maar dat hij seks ineens wordt gedacht dat alles spontaan en natuurlijke moet gaan en aks dat niet zo is een van de partners tot patiënt wordt verklaard waaraan nodig gesleuteld moet worden. Ik vind het heel normaal als je ook wel eens vrijt uit andere motieven dan alleen fysieke lust.

Dat mag je na de seksuele revolutie niet hardop zeggen, maar het gebeurt nu eenmaal omdat je de ander een plezier wilt doen, omdat je denkt dat hij dan morgen aardiger zal reageren op het slechte rapport van je kind. Je maakt toch ook wel eens spinazie klaar als je daar zelf geen zin in hebt, heb ik in een interview met Volkskrant Magazine gezegd deze zomer- en daar heb ik woedende reacties op gekregen.

Ik begrijp echt niet wat het verschil is. Je mag toch iets doen om een ander een plezier te doen? Mits het niet onder dwang gebeurt, vind ik daar niks mis mee. Bovendien hoor ik vrouwen vaak vertellen dat ze het, als ze eenmaal hebben "toegegeven", eigenlijk best leuk vinden om te vrijen en zich afvragen waarom ze het niet vaker doen.

Ik zou willen pleiten voor een soort bereidheid om je te laten overhalen, verleiden, de ander een cadeautje te willen geven.

Ik vind het alleen maar winst dat steeds meer mensen ervoor uitkomen dat ze niet 1,7 keer per week vrijen. Laat ze maar eerlijk vertellen hoe het zit. Dan is het aan ons voorlichters om uit te leggen dat het heel normaal is om in verschillende fasen van je leven verschillende behoeften en soms nauwelijks behoefte aan seks te hebben. Daar hoef je je echt niet voor te schamen.

..

Blond en geil dikke dildo in kut

Een foto van haar gezicht, een foto van haar naakte lichaam in de spiegel en een naaktfilmpje. Sarah, die niet met haar achternaam in de krant wil omdat ze niet weer op haar ervaringen wil worden aangesproken, stuurde ze naar een jongen op Snapchat. Maar de jongen had een app die er automatisch screenshots van maakte.

Een aantal vriendschappen ging kapot. Eigen schuld, dikke bult — dat idee leeft bij veel Nederlanders. Uit een maandag gepubliceerd onderzoek van Rutgers blijkt ruim eenderde van de mannen en bijna een kwart van de vrouwen het je eigen fout te vinden als een naaktfoto online komt. Dat komt steeds vaker voor, want onder jongeren tot 25 jaar neemt sexting toe.

Volgens recente Rutgers-cijfers is het aantal jongens dat aan sexting doet in vijf jaar verdubbeld tot 13 procent. Voor meisjes verdrievoudigde het aantal tot 12 procent.

Sexting wordt ook vaak gedaan door singles tussen 25 en 40 jaar, zowel mannen als vrouwen. Wie aan sexting doet, heeft vaker te maken met seksueel grensoverschrijdend gedrag, toont het nieuwe onderzoek van Rutgers.

Nadat haar beelden breed verspreid waren, was Sarah bang weer naar school te gaan. Daar werd ze nagewezen. Op Facebook kreeg ze berichtjes van wildvreemden. Zelf de schuld krijgen voelt alsof je nog een keer moet ondergaan wat er is gebeurd, zegt de jarige Francien Regelink. Als jarige verstuurde zij per e-mail een foto van haar borsten naar een jongen.

Hij stuurde de foto door, haar hele school kreeg hem te zien. Haar borsten hingen zelfs uitgeprint aan de schoolmuren, de conciërge vroeg haar of zij dat was. Ook Regelink gaf zichzelf de schuld. Dat idee veranderde pas toen ze besloot erover naar buiten te komen. Ze schreef er in een boek over — Francien, laat je tieten nog eens zien — en gaf een interview aan Nieuwsuur.

Lijken we liever supersexy te zijn dan dat we dat zijn? Harde cijfers ontbreken, maar zou het heel misschien zo kunnen zijn dat we er vroeger minder over praatten maar het meer deden? Wordt hier door middel van al die seks altijd en overal iets overschreeuwd, zoals bijvoorbeeld een tegenvallend privéseksleven? Wat heeft de beroemde seksuele revolutie vrouwen eigenlijk opgeleverd?

Daar hebben de beschikbaarheid van betrouwbare anticonceptiemiddelen, de zogenaamde seksuele revolutie en met name de tweede feministische golf een hoop aan veranderd.

Om maar iets te noemen: Maar ik denk ook dat het wel duidelijk is dat die seksuele revolutie inhoudelijk erg mannelijk gericht was: En daarbij had de komst van de pil naast die positieve effecten ook een groot negatief effect: Vrouwen moesten bij zichzelf te rade gaan en zich afvragen: Als er al een seksuele revolutie voor vrouwen heeft plaatsgevonden, dan was dat eerder eind jaren tachtig, begin jaren negentig dan in de jaren zestig, zeventig.

Uit onderzoek blijkt dat pas in die periode vrouwen wat minder ontevreden over hun seksualiteit werden. In plaats van de eigen seksualiteit te ontdekken, werd tijdens de seksuele revolutie in veel gevallen de druk op vrouwen opgevoerd om meer van dezelfde seks te hebben, schrijft Shere Hite in de jongste uitgave van haar vermaarde onderzoek naar vrouwen en seks.

Seks werd als iets gezonds en noodzakelijks gezien, ook voor vrouwen, die niet meer hoefden te piepen dat het nu niet kon of dat er opgepast moest worden: Nee zeggen was er niet meer hij, anders was je een preutse trut. Alle bevrijding ten spijt blijkt seks in voor vrouwen toch iets anders te zijn dan voor mannen. Uit recent onderzoek van het Amerikaanse Journal of the Medical Association bleek dat vier van de tien vrouwen seksuele problemen ervaart tegenover een op de tien mannen.

Geldt dit cijfer ook voor Nederland? Tot op heden worden de problemen van vrouwen in dezelfde termen gedefinieerd als die van de mannelijke seksuele disfuncties, maar daar herkennen vrouwen zich helemaal niet in. Wij proberen nu andere termen te verzinnen. Volgens Van Lunsen is er sinds een jaar of tien een aardige symmetrie tussen mannen en vrouwen wat betreft hun tevredenheid over hun seksleven. Zo vreselijk is het dus niet gesteld met het seksleven in Nederland.

Dat er tegenwoordig ook mannen op mijn spreekuur komen die geen zin in seks hebben, beschouw ik als vooruitgang. Dat kwam twintig jaar geleden echt alleen bij vrouwen voor. Het zou Heffels dan ook niet verbazen als vrouwen inderdaad vier keer zo vaak seksuele problemen hebben als mannen. Als je jong en verliefd bent, gaat het meestal goed; in de fase waarin je kinderen krijgt en carrière maakt wat minder, om een dieptepunt te bereiken in de puberteit van de kinderen.

Daarna gaat liet langzaam weer wat beter. Heffels denkt daarom 'heel af en toe' dat de seksuele revolutie beter aan vrouwen voorbij had kunnen gaan. Het was meer een soort gunst die ze verleenden aan mannen, waarvoor ze het een en ander terugkregen. Ze konden er dus stiekem van genieten, eventueel, zonder dat hun waarde eraan werd afgemeten. Dat is natuurlijk niet helemaal waar; het feit dat seks iets was voor een vrouw verplicht was te bieden in ruil voor kost en onderhoud had ook heel negatieve kanten.

Het gaf aanleiding tot machtsmisbruik en laat ik daar heel duidelijk over zijn: Wat je nu alleen ziet, is dat vrouwen gedwongen worden - en zichzelf vaak ook dwingen - tot het genieten van sex. Vrouwen moeten ernaar verlangen en steeds behoefte aan hebben en als dat om een of andere reden niet goed loopt, rekenen vrouwen zich dat zelf aan. Als hun partner problemen heeft met seksueel verlangen of met zijn erectie, dan denken vrouwen dat het aan haar ligt; en als zijzelf geen zin heeft of geen orgasme krijgt, ligt dat óók aan haar.

Na de seksuele revolutie zijn vrouwen er verantwoordelijk voor geworden dat iedereen het naar de zin heeft in bed. Dat vind ik wat veel. Stress leidt bij zowel mannen als vrouwen tot 'geen zin in seks' - maar bij vrouwen net even iets meer. Waar er twee werken, zijn er twee moe en als je moe bent, ga je liever slapen dan seksen.

Ze willen alles tegelijk. En intussen zorgen ze niet voor zichzelf, op geen enkel terrein en dus ook niet op het seksuele vlak. Vrouwen zijn meer dan mannen geneigd zichzelf te beoordelen aan de hand van wat ze denken dat anderen over hen denken. Aan hoe meer verwachtingen je moet voldoen, hoe lastiger het wordt. In die zin is het leven van vrouwen de laatste jaren alleen maar ingewikkelder geworden. Doordat ze zo druk zijn met het voldoen aan die zelf opgelegde normen komen ze niet aan hun eigen fundamentele behoeften toe.

Dat levert problemen op: Daarbij speelt vast een rol dat mannen en vrouwen niet alleen verschillend waarderen, maar ook verschillend ervaren. Dat maakt het hele gedoe van impliciete onderhandelingen over wensen en grenzen tot een ingewikkeld spel, dat - als we het hebben over seks binnen langdurige relaties - hoge eisen stelt aan de kwaliteit van de communicatie. Het kost moeite om het leuk te houden.

En dan is het de vraag hoeveel tijd je er als stel in wilt steken. Dan is dit probleem de logische uitkomst. Als je het anders wilt, dan zul je - heel gekunsteld in het begin - een aantal dingen drastisch moeten veranderen.

In de relatiekunde zijn er twee basisregels: Mies van Dam, medisch hulpverleenster bij de Amsterdamse Rutgersstichting ziet ze langskomen anticonceptiespreekuur. Grenzen nog altijd moeilijk, ondanks alle voorlichting. Het aantal tienerzwangerschappen neemt toe ieder spreekuur zijn er wel een stuk of wat. Ik vind het een zorgelijke ontwikkeling. Van Dam denkt dat een deel van de problemen voortkomt uit het feit dat de revolutie geslaagder is geweest voor hoogopgeleide vrouwen dan voor hun laag opgeleide zusters.

Goed opgeleide vrouwen kunnen praten en onderhandelen, wat allemaal belangrijk is bij seks. In hun cultuur is er minder openheid over seks; aan de andere kant worden ze wel met onze' normen en waarden geconfronteerd.

Ze zeuren die meiden de kop gek om te vrijen. Als ze eindelijk toegeven, is de boot aan. Ze zijn hun maagdelijkheid kwijt en daarmee afhankelijk van de jongens, en zelfs chantabel. Dat gebeurt te weinig. Er is veel onwetendheid. Ik moet tijdens spreekuren vaak uitleggen wat een eisprong is, ook aan jonge studentes. Ik denk dat als vrouwen deskundiger worden wat betreft hun eigen lichaam zij ook gemakkelijker hun grenzen aangeven. Anticonceptiemiddelen zijn in Nederland gelukkig gemakkelijk verkrijgbaar; toch: Niet alle meisjes zijn sterk genoeg voor.

Ik zie het als een extra taak van ons voorlichters om meisjes te steunen en weerbaarder te maken om grenzen te stellen.


naakte meisjes seks sex en jong

Sexting wordt ook vaak gedaan door singles tussen 25 en 40 jaar, zowel mannen als vrouwen. Wie aan sexting doet, heeft vaker te maken met seksueel grensoverschrijdend gedrag, toont het nieuwe onderzoek van Rutgers. Nadat haar beelden breed verspreid waren, was Sarah bang weer naar school te gaan.

Daar werd ze nagewezen. Op Facebook kreeg ze berichtjes van wildvreemden. Zelf de schuld krijgen voelt alsof je nog een keer moet ondergaan wat er is gebeurd, zegt de jarige Francien Regelink. Als jarige verstuurde zij per e-mail een foto van haar borsten naar een jongen. Hij stuurde de foto door, haar hele school kreeg hem te zien. Haar borsten hingen zelfs uitgeprint aan de schoolmuren, de conciërge vroeg haar of zij dat was.

Ook Regelink gaf zichzelf de schuld. Dat idee veranderde pas toen ze besloot erover naar buiten te komen. Ze schreef er in een boek over — Francien, laat je tieten nog eens zien — en gaf een interview aan Nieuwsuur. Het komt vaak voor dat slachtoffers zichzelf verwijten dom te zijn geweest en de schuld krijgen van anderen, zegt Willy van Berlo. Sexting is leuk en spannend als je het allebei wilt, het is experimenteren met seks.

Als iemand ermee aan de haal gaat, is het diens schuld. We moeten echt af van de reflex om degene die het overkomt de schuld te geven. Regelink geeft nu bijna wekelijks voorlichting over sexting op basis- en middelbare scholen. Ook daar treft ze jongeren die zeggen: De jonge daders beseffen veelal niet dat ze strafbaar bezig zijn.

Beelden van jongeren onder de 18 zijn wettelijk gezien kinderporno. Wie die verspreidt, kan een strafblad krijgen. Zo vreselijk is het dus niet gesteld met het seksleven in Nederland. Dat er tegenwoordig ook mannen op mijn spreekuur komen die geen zin in seks hebben, beschouw ik als vooruitgang.

Dat kwam twintig jaar geleden echt alleen bij vrouwen voor. Het zou Heffels dan ook niet verbazen als vrouwen inderdaad vier keer zo vaak seksuele problemen hebben als mannen.

Als je jong en verliefd bent, gaat het meestal goed; in de fase waarin je kinderen krijgt en carrière maakt wat minder, om een dieptepunt te bereiken in de puberteit van de kinderen.

Daarna gaat liet langzaam weer wat beter. Heffels denkt daarom 'heel af en toe' dat de seksuele revolutie beter aan vrouwen voorbij had kunnen gaan.

Het was meer een soort gunst die ze verleenden aan mannen, waarvoor ze het een en ander terugkregen. Ze konden er dus stiekem van genieten, eventueel, zonder dat hun waarde eraan werd afgemeten.

Dat is natuurlijk niet helemaal waar; het feit dat seks iets was voor een vrouw verplicht was te bieden in ruil voor kost en onderhoud had ook heel negatieve kanten. Het gaf aanleiding tot machtsmisbruik en laat ik daar heel duidelijk over zijn: Wat je nu alleen ziet, is dat vrouwen gedwongen worden - en zichzelf vaak ook dwingen - tot het genieten van sex.

Vrouwen moeten ernaar verlangen en steeds behoefte aan hebben en als dat om een of andere reden niet goed loopt, rekenen vrouwen zich dat zelf aan. Als hun partner problemen heeft met seksueel verlangen of met zijn erectie, dan denken vrouwen dat het aan haar ligt; en als zijzelf geen zin heeft of geen orgasme krijgt, ligt dat óók aan haar. Na de seksuele revolutie zijn vrouwen er verantwoordelijk voor geworden dat iedereen het naar de zin heeft in bed.

Dat vind ik wat veel. Stress leidt bij zowel mannen als vrouwen tot 'geen zin in seks' - maar bij vrouwen net even iets meer. Waar er twee werken, zijn er twee moe en als je moe bent, ga je liever slapen dan seksen. Ze willen alles tegelijk. En intussen zorgen ze niet voor zichzelf, op geen enkel terrein en dus ook niet op het seksuele vlak. Vrouwen zijn meer dan mannen geneigd zichzelf te beoordelen aan de hand van wat ze denken dat anderen over hen denken.

Aan hoe meer verwachtingen je moet voldoen, hoe lastiger het wordt. In die zin is het leven van vrouwen de laatste jaren alleen maar ingewikkelder geworden.

Doordat ze zo druk zijn met het voldoen aan die zelf opgelegde normen komen ze niet aan hun eigen fundamentele behoeften toe. Dat levert problemen op: Daarbij speelt vast een rol dat mannen en vrouwen niet alleen verschillend waarderen, maar ook verschillend ervaren. Dat maakt het hele gedoe van impliciete onderhandelingen over wensen en grenzen tot een ingewikkeld spel, dat - als we het hebben over seks binnen langdurige relaties - hoge eisen stelt aan de kwaliteit van de communicatie.

Het kost moeite om het leuk te houden. En dan is het de vraag hoeveel tijd je er als stel in wilt steken. Dan is dit probleem de logische uitkomst. Als je het anders wilt, dan zul je - heel gekunsteld in het begin - een aantal dingen drastisch moeten veranderen.

In de relatiekunde zijn er twee basisregels: Mies van Dam, medisch hulpverleenster bij de Amsterdamse Rutgersstichting ziet ze langskomen anticonceptiespreekuur. Grenzen nog altijd moeilijk, ondanks alle voorlichting. Het aantal tienerzwangerschappen neemt toe ieder spreekuur zijn er wel een stuk of wat. Ik vind het een zorgelijke ontwikkeling. Van Dam denkt dat een deel van de problemen voortkomt uit het feit dat de revolutie geslaagder is geweest voor hoogopgeleide vrouwen dan voor hun laag opgeleide zusters.

Goed opgeleide vrouwen kunnen praten en onderhandelen, wat allemaal belangrijk is bij seks. In hun cultuur is er minder openheid over seks; aan de andere kant worden ze wel met onze' normen en waarden geconfronteerd. Ze zeuren die meiden de kop gek om te vrijen. Als ze eindelijk toegeven, is de boot aan. Ze zijn hun maagdelijkheid kwijt en daarmee afhankelijk van de jongens, en zelfs chantabel. Dat gebeurt te weinig.

Er is veel onwetendheid. Ik moet tijdens spreekuren vaak uitleggen wat een eisprong is, ook aan jonge studentes. Ik denk dat als vrouwen deskundiger worden wat betreft hun eigen lichaam zij ook gemakkelijker hun grenzen aangeven. Anticonceptiemiddelen zijn in Nederland gelukkig gemakkelijk verkrijgbaar; toch: Niet alle meisjes zijn sterk genoeg voor. Ik zie het als een extra taak van ons voorlichters om meisjes te steunen en weerbaarder te maken om grenzen te stellen.

De meeste vrouwen zullen overigens wel zeggen dat ze dat ook niet doen, maar de praktijk is toch anders. Elke vrouw doet het weleens tegen haar zin en dat blijkt helemaal niet erg te zijn.

Misschien zijn we daarin wel doorgeschoten. Waarbij ik uiteraard voorop stel dat nee ook echt nee is. Het verschil in behoefte aan seks speelt in veel relaties en niet alleen bij heteroseksuele stekken, ook bij homo's. Als je een langdurige relatie hebt, zul je er dus iets op moeten verzinnen. Je zult bereid moeten zijn een compromis te sluiten. Het is merkwaardig dat mensen het op allerlei terreinen in het leven vanzelfsprekend vinden om compromissen te sluiten, maar dat hij seks ineens wordt gedacht dat alles spontaan en natuurlijke moet gaan en aks dat niet zo is een van de partners tot patiënt wordt verklaard waaraan nodig gesleuteld moet worden.

Ik vind het heel normaal als je ook wel eens vrijt uit andere motieven dan alleen fysieke lust. Dat mag je na de seksuele revolutie niet hardop zeggen, maar het gebeurt nu eenmaal omdat je de ander een plezier wilt doen, omdat je denkt dat hij dan morgen aardiger zal reageren op het slechte rapport van je kind. Je maakt toch ook wel eens spinazie klaar als je daar zelf geen zin in hebt, heb ik in een interview met Volkskrant Magazine gezegd deze zomer- en daar heb ik woedende reacties op gekregen.

Ik begrijp echt niet wat het verschil is. Je mag toch iets doen om een ander een plezier te doen? Mits het niet onder dwang gebeurt, vind ik daar niks mis mee. Bovendien hoor ik vrouwen vaak vertellen dat ze het, als ze eenmaal hebben "toegegeven", eigenlijk best leuk vinden om te vrijen en zich afvragen waarom ze het niet vaker doen.

Ik zou willen pleiten voor een soort bereidheid om je te laten overhalen, verleiden, de ander een cadeautje te willen geven. Ik vind het alleen maar winst dat steeds meer mensen ervoor uitkomen dat ze niet 1,7 keer per week vrijen. Laat ze maar eerlijk vertellen hoe het zit. Dan is het aan ons voorlichters om uit te leggen dat het heel normaal is om in verschillende fasen van je leven verschillende behoeften en soms nauwelijks behoefte aan seks te hebben.

Daar hoef je je echt niet voor te schamen.

..

Dokter prive escort tilburg

  • Zijn sinistere woorden verdwenen gelukkig als water in zand. Ik geloof meer in open communicatie en adviseren.
  • Ze mag dus best eens laten weten dat hij moet kappen met dat soort appjes, maar dat ze best eens met hem af wil spreken bij jullie thuis, of bij de Mac, of zoiets.
  • Naakte meisjes seks sex en jong
  • Waarom is het aantal tienerzwangerschappen in Nederland langzaam stijgende? Volwassenen doen inderdaad aan seksuele voorlichting en vertrouwen op de resultaten ervan. Hoe kun je via omwegen naar iets vragen, wat totaal niet voor de hand ligt?

Vingerende dames oude buurvrouw neuken